Her insan gibi hedefleri vardı. İlim irfan öğrenip, öğretmekti. Öğretmen olmaktı. Çünkü biliyordu kutsal bir meslekti. ‘Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum.’ Sözünün erlerindendi. Çünkü o biliyordu harf öğrettiği her kişi onun ahrette şefaatçisi olacaktı.

          Abdurrahman amcadan bahsediyorum. Neden olmamıştı ya da olamamıştı. İşte bunlar bizleri düşündürmesi gereken konular.
Abdurrahman amca Ö.s.s ve S.b.s nin açıklanmasıyla anneme hayırlı olsuna gelir. Abdurrahman amca anneme: ‘hadi hayırlı olsun iki oğlunda öğretmen olacak’ der. Kardeşimle beraber ilim irfan yolunda beklide ilk tebriki ondan almıştık. Ama ondan sonra bir sözü var ki insanın yüreklerini hoplatıyor. Hatta o kelimeleri kullanırken kız kardeşime çarpım tablosunun en kısa yolunu öğretmişti. İnsanın olduğu yerde oturup ağlayası geliyor. Bunları yazarken bile inanın gözyaşlarımı tutmakta zorluk çekiyorum.Abdurrahman amcanın o sözü: “Bende öğretmen olacaktım babam izin vermedi. Bende hem öğrenip hem de öğretmek istiyordum” demişti. Annem bana bu sözleri söylediğinde vefat etmişti amcamız ama o giderken bile bir şey öğretmişti öğretmenliğin ne kadar kutsal meslek olduğunu öğretmişti.

          Bir halifenin sözüyle yola çıkan, bir diğer halife Hz. Osman’ın uysallığıyla yol edinen amcamızı anarak mekanı cennet olsun.

EL FATİH-A
Mehmet Fatih ÖNCEL ( Elazığ )